دلی دارم زمحنت پاره پاره       کجا این پارگی ها داره چاره    

کنم از دست عشقت پینه دوزی    که شاید  دوزم این دل را دوباره

دلا عشق تو گنجی بس گران است     ولی دریای رنجش بیکران است 

نه آن گنج و نه این رنج تو ای دل  اگر چه هر دو لازم در جهان است

دلا دست از سرم بردار بی دین   چه می خواهی زمن ، بیچاره ، مسکین

تو که  با چشم من داری سر وسر  دمی هم رنگ رخسار مرا بین

رضا جان

دلم را رسته کل سازم برایت  دهم آبش زچشم خود به غایت  

ولی با دیدن روی تو آن را کنم پرپر بریزم زیر پایت

دل بیمار من تب داره از عشق دل تب دار من بیماره از عشق

به فریاد دل زارم شتابید که حال و روز این دل زاره از عشق

ذغال دل ، چه خوش با آتش غم  بسوزد در اجاق سینه هر دم

خدایا کن اجاق سینه را کور    که گردد شر غم ها از سرم کم